Đorđe Miljenović, daleko poznatiji kao Sky Wikluh je, citiraću jednog mog prijatelja, prilično pomerećen tip. Dakle, ne poremećen, već pomerećen. I u pravu je, u potpunosti. Samo i jedino takvom, nadasve nadahnutom i za izražajni milje u kojem deluje i iz kojeg dolazi, vanserijski muzički talentovanom, obrazovanom - multiinstrumentalista je, to vam je već poznato, pretpostavljam - muzičaru pre svega ali i - ma šta to predstavljalo - urbanom poeti, koji, može se učiniti na prvi pogled, ne haje ni za kakvu etiku i stil, dok sa druge strane, upravo one koji tu istu etiku svom svojom personalnom sramotom konkretno delotvorno srozali i postavili na odgovarajuće visoko cenjeni nivo koji odgovara duhovnoj deponiji, upravo i nedvosmisleno na njih baca drvlje i kamenje i još po nešto ali da se zadržimo samo na ovome. U skladu sa estradnom ikonografijom, koja je,nemojmo to zanemariti, podpomognuta moćnom medijskom potporom, prirodno ojačala i postala dominantna (ne) kulturna struja dejstvovao je potpuno prirodno, bez ikakvih predrasuda i skrupula. Na stoprocentno - konceptualnom albumu Zagađenje u Japanu, gospodin Miljenović se u potpunosti pozabavio tim problemom ali i fenomenom i ozvučio njen dah, zapah i duh ukoliko ga uopšte i ima. Naime Đorđe Miljenović je čovek čiji je cinizam još uvek otrovniji od zadaha razbijene plombe bilo kog ovdašnjeg stranačkog lidera. CD Zagađenje u Japanu je adekvatno centralnoj ličnosti o kojoj / kome kazuje, pevaču / pevačici koja je usput da napomenem, promenila pored svog imena i pol - Vjeri Hadžimajčić, beskompromisno brutalno ostvarenje i svedočanstvo. O tome, recimo, govori naslov Promeniću pol koji otvara ovo ostvarenje a da bi se uspelo na trnovitom autoputu do pakla / uspeha / zvezda morala se, neizbežno proći i nanovo obnoviti krizirajuća zavisnot od prirodnih, opipljivih, čvrstih opijata o kojoj govori i to možete i sami proveriti, naslov Sisač kurca. Vjerin burno turbulentan ali i isprazan život poput spermom natopljenog peškira napaljenog adolescenta na ovom CD-u oslikan je sa svih aspekata i proniklo mu se sa svih strana i zašlo u sve pore i šupljine. Rupe i u hiruškim putem neprirodno nastale rupetine. U suštinu. Tu su , neizostavno i njeni menadžeri, gazde kafića i klubova, šank i procenat, medijska eksponiranja, sva prateća bulumenta i neizostavni perverti, odlazak preko bare i gacanje po njoj. Opisan je kompletan šljam i splačine koje za sobom povlači ono što se u savremenom smislu podrazumeva pod trbuhom za kruhom. Đorđe, nastavljajući sa svojom trilogijom, zapisom Tragedija neneormalno velika dolazi do muzičkog, mentalnog i fizičkog kolapsa ili pak ekstaze u vidu poslednje, naslovne numere koju, između ostalog, izdvaja vulkansko eruptivni gitarski solo na kojem bi mu pozavideli mnogobrojni metalzirani dugokosijaneri. U tom poslednjem zapisu, pevaču / pevačici Vjeri Hadžimajčić je podignuta spomen ploča.

Đorđe Miljenović je jedan od retkih domaćih umetnika koji zna i ume da i najgadniju bljuvotinu uspešno transponuje u muzički - eliksir.

Ispijte ga sa pijetetom!

Recenziju napisao: Milan B. Popović